για το όνειρο, το όραμα για την ου-τοπία

για το όνειρο, το όραμα για την ου-τοπία
...................................................για το όνειρο, το όραμα για την ου-τοπία

!!

Δεν έχουμε δεν πληρώνουμε....
"Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. Έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της Ε.Ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [Ο Δρόμος της Αριστεράς]

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Ογδόντα (80) χρόνια από τη μάχη της Βαρκελώνης – γιατί ηττήθηκε η ισπανική επανάσταση

   Ισπανία, Εκδηλώσεις, Θεωρία // Ιστορία   

Στα πλαίσια του 24ου κάμπινγκ Antinazizone -Yre  διοργανώθηκε την Πέμπτη 03/08 συζήτηση με θέμα «80 χρόνια από τη μάχη της Βαρκελώνης, γιατί ηττήθηκε η ισπανική επανάσταση» με βασικό ομιλητή τονMiguel Angel del Barrio (Μιγέλ Άνχελ ντελ Μπάριο) από την οργάνωση Izquierda Revolucionaria («Επαναστατική Αριστερά») αδερφή οργάνωση του «Ξ» στην Ισπανία, μετά την πρόσφατη ενοποίησή της με τη CWI.
Ο Miguel Angel αναφέρθηκε στη σημασία της ισπανικής επανάστασης λέγοντας πως ήταν μια κοινωνική επανάσταση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον Οκτώβρη του 1917 στη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, καμία άλλη ευρωπαϊκή επανάσταση που ακολούθησε τη ρώσικη (Γερμανία 1918-19, Ουγγαρία 1919, Ιταλία 1920, Γαλλία 1934-36 κλπ) δεν έφτασε τόσο μακριά όσο η ισπανική επανάσταση.
no_pasaran-231x300
Κατά τη διάρκεια  της αναδύθηκαν όργανα εργατικής εξουσίας και εργατικές πολιτοφυλακές  που ήταν η κυρίαρχη βάση της τρίχρονης ένοπλης μάχης ενάντια στο φασισμό, αλλά ταυτόχρονα χτυπήθηκαν και οι καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας τόσο στην επαρχία όσο και στην πόλη, μέσα από την κατάληψη εργοστασίων, την αναδιανομή της γης και τις κολεκτιβοποιήσεις.

Η περίοδος πριν την επανάσταση και τον εμφύλιο

Αναφέρθηκε στη συνέχεια στην περίοδο πριν το ξέσπασμα του ισπανικού εμφυλίου. Το ισπανικό προλεταριάτο χτίστηκε μέσα από μεγάλους αγώνες στη διάρκεια των τριών πρώτων δεκαετιών του αιώνα και επηρεάστηκε και από τις διεθνείς εξελίξεις.
Η εργατική εξέγερση της Βαρκελώνης του 1909 ονομάστηκε «Τραγική Βδομάδα» ακριβώς λόγω της καταστολής που υπέστη και το 1910 ιδρύθηκε η CNT (η ομοσπονδία των εργατικών συνδικάτων που κυριαρχούσε στο ισπανικό εργατικό κίνημα και τελούσε υπό τον έλεγχο των Αναρχικών).
Τον Αύγουστο του 1917 πραγματοποιείται μια επαναστατική γενική απεργία και οργανώνονται πολλές ένοπλες εξεγέρσεις σε πολλές περιοχές ενάντια στην μοναρχία του Αλφόνσου του 13ου. Ακολουθεί η λεγόμενη«Μπολσεβίκικη Τριετία» μέσα από απεργιακές κινητοποιήσεις  μεταξύ 1918-20. Η ρώσικη επανάσταση έχει βαθιά επίδραση στο ισπανικό προλεταριάτο και οδηγεί στη δημιουργία του PCE (Κομμουνιστικό κόμμα Ισπανίας) μετά από διάσπαση που προέκυψε στο PSOE (ισπανικό «Σοσιαλιστικό Κόμμα», αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ σήμερα).
Εκείνη την περίοδο οι υλικές συνθήκες των εργατών ήταν άθλιες, μεροκάματα μιζέριας, πείνα, φτώχεια και συστηματική καταστολή. Το αποτέλεσμα ήταν μια έκρηξη της ταξικής πάλης που εξηγεί σε ένα βαθμό τις ρίζες του αναρχικού κινήματος μέσα στο βιομηχανικό προλεταριάτο και τους αγρότες.
Το ισπανικό προλεταριάτο πρωταγωνίστησε στις εξελίξεις και διαμόρφωσε την επαναστατική του συνείδηση, αλλά σε αντίθεση με τη Ρωσία, υπήρχε έλλειψη ενός επαναστατικού κόμματος με ρίζες. Η έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας ήταν η αιτία που η επανάσταση διήρκεσε τόσο, ενώ θα μπορούσε να έχει πετύχει ήδη από το 1917. Η αποτυχία να πετύχει αυτή η εξέγερση οδήγησε στη δικτατορία τουPrimo de Rivera από το 1923 ως το 1929. Η δικτατορία αυτή δεν έλυσε φυσικά κανένα από τα ενδημικά προβλήματα της κοινωνίας ούτε κατάφερε να καταπνίξει τις εργατικές οργανώσεις.

1930 – 31

Η περίοδος 1930-31 ήταν μια προεπαναστατική εποχή μεγάλων πολιτικών αναταράξεων. Η αστική τάξη προτιμά να κάνει κάποιες υποχωρήσεις προκειμένου να μην τα χάσει όλα, η μοναρχία πέφτει καιανακηρύσσεται η 2η Δημοκρατία,.
Παρ’ όλα αυτά η 2η Δημοκρατία αδυνατεί να φέρει σε πέρας τα δημοκρατικά καθήκοντα που απαιτούσε η εποχή, όπως την αγροτική μεταρρύθμιση, την επίλυση του εθνικού ζητήματος, το διαχωρισμό κράτους εκκλησίας ή τη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας. Υπάρχει μεγάλη απογοήτευση από πλευράς εργατικού και αγροτικού κινήματος που περίμενε μεγάλες αλλαγές στις συνθήκες ζωής του με τον ερχομό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και η διάψευση αυτών των ελπίδων οδήγησε σε μια περίοδο έντονης ταξικής πάλης.
Σε αυτό το σημείο τονίστηκε ξανά πως όλες οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν ώριμες για μια κοινωνική επανάσταση αλλά έλειπε ο καθοριστικός υποκειμενικός παράγοντας, μια μαρξιστική ηγεσία που να οδηγήσει το προλεταριάτο στην κατάληψη της εξουσίας.
Σε αντίθεση με τη Γερμανία ή τη Γαλλία, οι δυνάμεις του Σταλινισμού (το κομμουνιστικό κόμμα, PCE) ήταν αδύναμες στην ισπανική κοινωνία εκείνη την εποχή και δεν καθόριζαν την πορεία της ταξικής πάλης. Το 1931 το PCE είχε γύρω στα 2.000 μέλη, ενώ το 1936 αριθμούσε 25.000 μέλη. Από την άλλη υπήρχε το ICE του Andreu Nin (Ανδρέου Νιν) που αν και θεωρούνταν μια φιλο-τροτσκιστική δύναμη ήταν στην πραγματικότητα ένα κεντριστικό κόμμα (ένα κόμμα ανάμεσα στον επαναστατικό μαρξισμό και τον αριστερό ρεφορμισμό) με πολύ περιορισμένες ρίζες μέσα στο προλεταριάτο.

1934

Στη συνέχεια αναφέρθηκαν τα γεγονότα του Οκτώβρη του 1934, όταν η Νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος (JJSS) στρέφεται απότομα προς τα αριστερά και θέτει επιτακτικά την ανάγκη της μπολσεβικοποίησης τουPSOE καλώντας τον Αντρέου Νιν να ενταχθεί στο PSOE και να αναλάβει το έργο ευθύνη της μπολσεβικοποίησης της Νεολαίας – δηλαδή να την εκπαιδεύσει με βάση τις ιδεολογικές, προγραμματικές και οργανωτικές αρχές του Λένιν και των Ρώσων Μπολσεβίκων.
Ο Τρότσκι προτείνει εμφατικά στον Nin να ανταποκριθεί στο κάλεσμα αυτό αλλά ο Νιν και το ICE αρνούνται, με τη δικαιολογία ότι το PSOE είναι ένα ρεφορμιστικό κόμμα (δηλαδή ένα κόμμα που δεν πίστευε στην επανάσταση αλλά επεδίωκε περιορισμένες, σταδιακές κοινοβουλευτικές αλλαγές). Ο Τρότσκι επιμένει και προειδοποιεί πως υπάρχει ο κίνδυνος  οι Νέοι Σοσιαλιστές να περάσουν στην επιρροή των Σταλινικών, αλλά ο Α. Νιν και το ICE δεν πείθονται. Αυτό ήταν που έγινε τελικά. Οι σταλινικοί του PCE ενοποιούνται με τη νεολαία του PSOE και αποκτούν για πρώτη φορά μαζική βάση στην Ισπανία.
capa_robert_673_1992_435040_displaysize-242x300
Το 1935 ιδρύεται το POUM (ΠΟΥΜ) το οποίο όμως αρνείται τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης όπως και την 4η Διεθνή, τη διεθνή οργάνωση την οποία προσπαθούσε να δημιουργήσει ο Τρότσκι. Αυτό είναι και το οριστικό σπάσιμο του ΠΟΥΜ με τον Τροτσκισμό – οι διάφορες αναφορές που θεωρούν το ΠΟΥΜ τροτσκιστικό, απλά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Τον Ιανουάριο του 1936 δημιουργείται το Λαϊκό Μέτωπο[1] με τη συμμετοχή και του POUM. Οι ίδιοι που αρνήθηκαν να παρέμβουν στις JJSS για να την μπολσεβικοποιήσουν, όπως η ίδια τους καλούσε, υπογράφουν μια συμφωνία συνεργασίας των τάξεων και αρνούνται την πάλη για την εργατική εξουσία. Ο εκλογικός θρίαμβος του Λαϊκού Μετώπου όμως δεν εμπόδισε την επαναστατική έκρηξη, αντίθετα την επιτάχυνε.

Φράνκο

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που πραγματοποιείται το πραξικόπημα που είχε επικεφαλής τον Φράνκο στις 17 Ιούλη το οποίο και ξεκινά από το Μαρόκο. Το πραξικόπημα ήταν από πριν γνωστό στην κυβέρνηση, αλλά επέλεξε να μην αντιδράσει φοβούμενη την κοινωνική επανάσταση. Όταν γίνεται γνωστό το πραξικόπημα οι ίδιοι οι εργάτες απαιτούν όπλα από την κυβέρνηση και είναι έτοιμοι για μάχη. Ο ένοπλος αγώνας, για να νικήσει, προϋποθέτει μια ουσιαστική αλλαγή στην όλη κατάσταση, την προλεταριακή εξέγερση.
Η Καταλονία βρισκόταν στην πρωτοπορία της επανάστασης, η Βαρκελώνη βρισκόταν στα χέρια των Αναρχικών της CNT-FAI. Είχαν τους ανθρώπους, τα όπλα, τις πολιτοφυλακές, αλλά τους έλειπε ένα συνεπές πολιτικό σχέδιο. Παρόλα αυτά η δυαδική εξουσία συνέχισε να υπάρχει μέχρι το Σεπτέμβρη του 1936.
Στον ισπανικό εμφύλιο το δημοκρατικό κίνημα, η εργατική τάξη, τα αγροτικά στρώματα χάνουν τη μάχη για μια σειρά από λόγους. Οι πιο βασικοί ήταν η ανεπάρκεια από τη μια των Αναρχικών και από την άλλη ο ρόλος Σταλινικών και της Σοβιετικής Ένωσης. Ούτε οι μεν ούτε οι δε, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν ήθελαν την εργατική εξουσία, στα πρότυπα των Μπολσεβίκων το 1971. Επικρατεί ο Φράνκο και το ισπανικό κράτος βιώνει μια δικτατορία που διαρκεί μέχρι και το 1975. Η ήττα που διαπερνά το εργατικό κίνημα και τις οργανώσεις είναι τεράστια και τα αποτελέσματα αυτής της ήττας σε διεθνές επίπεδο είναι τεράστια.

Συζήτηση

Ακολούθησε πολύ ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από ζητήματα σε σχέση με τις δυνατότητες που είχε αυτή η επανάσταση να αλλάξει τον ρου της ιστορίας καθώς και σχετικά με το ρόλο των αναρχικών.
Στη συζήτηση υποστηρίχτηκε η φιλοαναρχική άποψη σύμφωνα με την οποία οι αναρχικοί έκαναν απλά κάποια λάθη, ότι δεν υπήρχε χρόνος για να «επικοινωνήσουν» με τη βάση τους και να επεξεργαστούν ένα σχέδιο για τη νίκη και πως έτσι κι αλλιώς ακόμα και αν κέρδιζαν και εγκαθίδρυαν τον «ελευθεριακό κομμουνισμό» που επεδίωκαν πολύ πιθανά να είχαν συντριβεί από τη διεθνή αντίδραση με στρατιωτικά μέσα.
Ο αντίλογος που αναπτύχθηκε αφορούσε το γεγονός πως οι Αναρχικοί είχαν άπειρο χρόνο σε σχέση με το χρόνο που είχαν οι Μπολσεβίκοι το 1917 (οι οποίοι έκαναν δύο συνδιασκέψεις κι ένα συνέδριο ανάμεσα στο Φλεβάρη και τον Οκτώβρη του 17, ενώ οι Αναρχικοί τίποτα) κι ότι το γεγονός πως δεν είχαν σχέδιο για τη νίκη είχε να κάνει με την αδυναμία τους να καταρτίσουν ένα τέτοιο σχέδιο κι όχι με την πίεση του χρόνου. Οι Μπολσεβίκοι είχαν επεξεργαστεί τη στρατηγική για την κατάληψη της εξουσίας πολύ χρόνο πριν την επανάσταση κι ήταν έτσι προετοιμασμένοι γι’ αυτήν.
Το να συμμετέχουν οι Αναρχικοί μαζί με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης και μαζί με τους ρεφορμιστές σοσιαλιστές και τους σταλινικούς στην ίδια κυβέρνηση, αποτελεί εγκατάλειψη αρχών κι όχι απλά λάθη. Ο λόγος γι’ αυτό ήταν η ανεπάρκεια της θεωρίας τους: έχοντας πάγια θέση ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας όταν ήρθε η ώρα και όταν η κοινωνία τους έδινε την εξουσία στο πιάτο, με τους φασίστες του Φράνκο να απειλούν, «πανικοβλήθηκαν» καθώς η θεωρία της μη συμμετοχής σε καμία εξουσία κατέρρεε στην πράξη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξουν στην αγκαλιά των μέχρι χτες εχθρών τους στο όνομα του αντιφασισμού.
Σε ότι αφορά τη Σοβιετική Ένωση και το κομμουνιστικό κόμμα Ισπανίας, αυτό που είχαμε δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό που είδαμε στην Ελλάδα μερικά χρόνια αργότερα με τη Βάρκιζα. Δεν έχουμε λάθη αλλά συνειδητή άρνηση κατάληψης της εξουσίας από τις εργατικές και λαϊκές μάζες, στο όνομα των καλών σχέσεων των Σταλινικών με τους συμμάχους τους μέσα στις γραμμές της άρχουσας τάξης (το «Λαϊκό Μέτωπο»).
Τέλος, στο στρατιωτικό πεδίο, η ρωσική επανάσταση του 17 αντιμετώπισε όχι μόνο εμφύλιο πόλεμο αλλά και την επέμβαση 21 ιμπεριαλιστικών στρατών – αλλά νίκησε. Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και η ισπανική επανάσταση αν στην ηγεσία της δεν ήταν οι Αναρχικοί και οι Σταλινικοί, αλλά ένα κόμμα χτισμένο πάνω στις αρχές του κόμματος των Μπολσεβίκων, του Λένιν και του Τρότσκι.


Σημειώσεις
[1] Το Λαϊκό Μέτωπο απαρτίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE) το Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM) τη Δημοκρατική Αριστερά (IR) του Azaña και τη Δημοκρατική Ένωση (UR) του Barrio, ενώ έχει την υποστήριξη των αυτονομιστών της Γαλικίας (PG) και της Καταλωνίας (Esquerra) της σοσιαλιστικής Ένωσης Εργατών (UGT) και της αναρχοσυνδικαλιστικής συνομοσπονδίας του CNT.
 _____________
Σχετικά άρθρα:

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Φτώχεια: ένα θέμα ταμπού








του Περικλή  Κοροβέση *

«Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας», δήλωσε ο πρωθυπουργός. Πού στηρίζει αυτήν την αισιοδοξία ο κ. Τσίπρας είναι άκρως απόρρητο.
Ενα κρατικό μυστικό που αν διαρρεύσει θέτει σε κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια και μπορεί να αντιδράσουν άσχημα οι αγορές και να φάμε πόρτα. Ακόμα και εκείνοι οι συνάδελφοι που ειδικεύονται να κάνουν τις διαρροές του Μαξίμου ρεπορτάζ, εσίγησαν.
Εντούτοις κάποιοι άνθρωποι είναι περίεργοι -και είναι κρίμα που η περιέργεια δεν έχει γίνει ακόμα επάγγελμα- και ψάχνουν να βρουν τα ερείσματα αυτής της αισιοδοξίας σε μια χώρα πτωχευμένη και σε βαθιά κατάθλιψη.


Ανάμεσά τους και εγώ. Αλλά επειδή δεν έχουμε στοιχεία γιατί χαίρεται ο πρωθυπουργός μας και χαμογελάει όλη την ώρα, θα αρκεστούμε σε μερικές υποθέσεις εργασίας.
Η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει ένα νέο ομολογιακό δάνειο. Δηλαδή, στο υπάρχον χρέος θα προσθέσουμε ένα καινούργιο για να πληρώσουμε τα τοκοχρεολύσια του παλιού χρέους, το οποίο δεν μειώνεται.
Είναι ένα τέρας που αναγεννάτε καταβροχθίζοντας μισθούς και συντάξεις. Ομόλογα είχε εκδώσει και η κυβέρνηση Σαμαρά κάτω από αντίστοιχες συνθήκες. Το γνωστό ομόλογο Σαμαρά ανανεώνεται με το ομόλογο Τσίπρα. Ο τότε υπεύθυνος Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, και νυν υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, είχε δηλώσει: «Η έξοδος στις αγορές, με δεδομένο ότι το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, απαντά στα πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα της κυβέρνησης (Σαμαρά)…
»Είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να δει καμία βελτίωση στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει» («Εφ.Συν.» 26.7.17). Να είναι αυτό μια αναχρονισμένη κριτική στο ομόλογο Τσίπρα;
Οχι, βέβαια. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την τελευταία του διάσπαση και την αποχώρηση του Αριστερού Ρεύματος (τώρα ΛΑ.Ε.), συνειδητά ή ασυνείδητα επέλεξαν ένα καθαρά αρχηγοκεντρικοδεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (ακραίο Κέντρο), και το μέλλον τους εξαρτάται από την εύνοια του αρχηγού και του περιβάλλοντός του.
Με τη λίστα οι βουλευτές στην ουσία δεν εκλέγονται. Διορίζονται από τον αρχηγό στην εκλόγιμη θέση. Και αυτό επιτυγχάνεται διά της υποταγής. Με άλλα λόγια, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός σε νεοφιλελεύθερο περιβάλλον.
Και εδώ έχουμε ακόμα έναν θρίαμβο του καπιταλισμού. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μία ανανέωσε την πολιτική του εκπροσώπηση. (Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση) και από την άλλη, διέλυσε αυτό που λέγαμε Αριστερά, συνεχίζοντας την πορεία των μνημονιακών προκατόχων του. Στην ουσία το ίδιο έργο παίζεται από την εποχή του Γ. Παπανδρέου.
Αυτό που αλλάζει είναι οι ρόλοι. Αλλά ο σκηνοθέτης είναι πάντα ο ίδιος: η γερμανική Ε.Ε. Και αφού ο κ. Τσίπρας μετέτρεψε την Αριστερά σε Δεξιά, φυσικό επακόλουθο ήταν να ανατρέψει και τα νοήματα της γλώσσας. Και ίσως βρεθεί κάποιος λεξικογράφος του ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβουμε τη νέα γλώσσα. Π.χ. θα καταργήσουμε τα μνημόνια σημαίνει θα φέρουμε νέα μνημόνια.
Ο λαός δεν θα πληρώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω, σημαίνει νέες περικοπές μισθών και συντάξεων και αύξηση της φορολογίας. Και πολλά άλλα. Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας σημαίνει πως τα χειρότερα είναι μπροστά μας.
Αλλά ας δούμε τι λέει επ’ αυτού ο διευθυντής ερευνών του ΕΚΚΕ Διονύσης Μπαλούρδος σε μια συνέντευξη που έδωσε στην πάντοτε εύστοχη Ιωάννα Σωτήρχου («Εφ.Συν.» 24.7.17). «Μερικά πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, όπως είναι η ένταση της φτώχειας, όπου η κατάσταση είναι δραματική, η διάρκειά της, αφού δύσκολα καταφέρνει κάποιος να ξεφύγει. (…)
Η φύση της φτώχειας φαίνεται να έχει αλλάξει: υπό τις συνθήκες αύξησης των ανέργων (ή φτωχών εργαζομένων) το μέλλον μεγάλων κοινωνικών ομάδων γίνεται λιγότερο ασφαλές, πιθανόν πιο σκοτεινό και ακαθόριστο».
Και εκεί που πιστεύαμε πως είμαστε Ευρώπη, η έρευνα του ΕΚΚΕ μάς προσγειώνει. Είμαστε εγγύτερα σε φτωχές πρώην σοσιαλιστικές χώρες: Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία. Τα στοιχεία που παραθέτει η έρευνα είναι συγκλονιστικά.
Θα αναφερθώ μόνο σε ένα. Το 35,6% των Ελλήνων βιώνουν τον αποκλεισμό και τις στερήσεις (δηλαδή παραπάνω από ένας στους τρεις). Σε χειρότερη θέση από μας βρίσκεται μόνο η Λετονία. Αλλά, όπως πάμε, πιθανότατα να την ξεπεράσουμε. Ακόμα μια ελληνική πρωτιά, αυτή τη φορά από Αριστερά.
Ποια είναι τα προγράμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την καταπολέμηση αυτής της εθνικής συμφοράς; Κανονικά θα έπρεπε το θέμα αυτό να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Είδατε πολλά πρωτοσέλιδα ή εκπομπές με αυτό το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα; Και μια έρευνα του ΕΚΚΕ δεν έχει το κοινό του «Survivor».
Μήπως η πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού είναι η ραγδαία φτωχοποίηση των λαών και καλός κυβερνήτης είναι αυτός που αυξάνει τους ρυθμούς αποκλεισμού και στερήσεων χωρίς τελειωμό; Η πραγματικότητα, τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ε.Ε. το επιβεβαιώνει.
_________________

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Άρθρο-παρέμβαση του συντρόφου της Ηριάννας: «Η Ηριάννα δε δέχτηκε να της υποδείξουν ποιους θα συμπαθεί, ποιους θα αγαπάει, με ποιους θα ζήσει»


"...Μ’ αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε. Αρκεί να είναι φίλος με κάποιον που είναι φίλος με κάποιον…" 
Άρθρο-παρέμβαση του συντρόφου της Ηριάννας
Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος με άρθρο-παρέμβαση που εστάλη στην «Εφημερίδα των Συντακτών», αναφέρεται εκτενώς στην υπόθεση της πανεπιστημιακού που καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών με την κατηγορία της εμπλοκής της με την οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς». 
Περιγράφει τα γεγονότα από το Μάρτιο του 2011 μέχρι και την καταδίκη της Ηριάννας «ως μέλος της ΣΠΦ» επειδή είχε σχέση μαζί του και ενώ «σύμφωνα με τα δικά τους δικαστήρια δεν είμαι μέλος…».
~~~~~~~~~~
Ολόκληρο το άρθρο-παρέμβαση του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου
«14 Μαρτίου 2011. ΕΚΑΜ εισβάλουν στο σπίτι που νοίκιαζα στο Χολαργό και με συλλαμβάνουν ως ύποπτο για συμμετοχή στην Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Ηριάννα έχει την ατυχία εκείνο το βράδυ να κοιμηθεί μαζί μου. Προσάγεται στη ΓΑΔΑ όπου δίνει προανακριτική κατάθεση, οικειοθελώς DNA, αποτυπώματα και την ίδια μέρα αφήνεται ελεύθερη.
Εγώ θα αφεθώ ελεύθερος με περιοριστικούς όρους 3 μέρες μετά.
18 Νοέμβρη 2011. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός «μάρτυρα» που δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ στο εξής, ούτε στο δικαστήριο, ανακαλύπτονται όπλα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί πουθενά σε χώρο του ΕΜΠ στου Ζωγράφου.
11 Ιανουαρίου 2013. Συλλαμβάνεται η Ηριάννα και κατηγορείται ως μέλος της ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με βάση ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA σε γεμιστήρα εκτός όπλου , από τα ευρήματα στο ΕΜΠ. Ενάμισι χρόνο μετά την υποτιθέμενη ανακάλυψη των όπλων και δύο χρόνια με το DNA της να υπάρχει στα χέρια της αστυνομίας.
Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους αυτή τη φορά, χωρίς ο ειδικός εφέτης ανακριτής να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία και τη φωτογραφία της. Θα το κάνει λίγες μέρες αργότερα με non paper ο τότε υπουργός Προ.Πο. Νίκος Δένδιας.
Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δίκης μου , με ότι μπορούσε να σημαίνει αυτό για την εξέλιξή της. Το δικαστήριο τελειώνει με αθωωτική και αμετάκλητη απόφαση για μένα που είχε και τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, αφού αποδέχεται ότι μόνο φιλική σχέση υπάρχει με ορισμένα μέλη της ΣΠΦ στα πλαίσια του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάτι που δεν αρνήθηκα ποτέ.
Η Ηριάννα δεν απομακρύνεται από εμένα παρ’ όλη τη στοχοποίηση. Μένει, αγνοεί επιδεικτικά τον φόβο και συνεχίζει τη ζωή της. Δουλεύει παθιασμένα, συνεχίζει να εξελίσσεται επαγγελματικά, να έχει φίλους , να ονειρεύεται, να ζει. Κι εγώ πάντα δίπλα της.
Αν δεν έζησε κάποιος από μέσα τη δίκη της στο ακροατήριο, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει τι συνέβη. Η εισαγγελέας από την αρχή αναφερόταν σε εμένα σαν να είμαι ξανά κατηγορούμενος, δεν μπορούσε να χωνέψει πως, ένα άλλο, ομοιόβαθμο με το δικό τους δικαστήριο, αθώωσε αμετάκλητα έναν άνθρωπο που δήλωνε φίλος με μέλη της ΣΠΦ. Δεν το χωρούσε το μυαλό της. Ρωτούσε προκατειλημμένη την Ηριάννα γιατί δεν χωρίζαμε. Ενέπλεξε στην υπόθεση άσχετα με οποιαδήποτε δικογραφία άτομα. Παιδικοί μας φίλοι που αναφέρθηκαν από την Ηριάννα σαν επισκέπτες του σπιτιού μου συκοφαντήθηκαν και έγιναν στα χείλη της επιχείρημα ενοχής. Έφτασε στο σημείο να τους αναφέρει και στην εισαγγελική της πρόταση.
Μια πρόεδρος που δεν βρήκε μισό επιχείρημα να ψελλίσει για να στηρίξει την καταδικαστική απόφαση. Μια λέξη μόνο, ένοχη.
Η Ηριάννα καταδικάστηκε από αυτές τις λίγες σε 13 χρόνια φυλακής.
Η Ηριάννα καταδικάστηκε ως μέλος της ΣΠΦ επειδή είχε σχέση μαζί μου. Εγώ όμως σύμφωνα με τα δικά τους δικαστήρια δεν είμαι μέλος…
Η Ηριάννα καταδικάστηκε για οπλοκατοχή με μόνο στοιχείο ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, το οποίο όταν ζητήθηκε από το στάδιο κιόλας της ανάκρισης για επανέλεγχο σε πιστοποιημένο και εξειδικευμένο εργαστήριο, που συνεργάζεται με δικαστικές αρχές σε όλη την Ευρώπη, η απάντηση που δόθηκε από την αστυνομία ήταν ότι «τελείωσε». Μια και έξω. Και θα πρέπει να τους πάρουμε στα σοβαρά. Αυτούς που είχαν και τα ευρήματα και το DNA της Ηριάννας και έκαναν ενάμισι χρόνο να βγάλουν αποτέλεσμα.
ΠΑΡΑΝΟΙΑ;ΑΝΟΗΣΙΑ;ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ;ΑΝΩΘΕΝ ΕΝΤΟΛΕΣ;

Δε με αφορά. Μ’ αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε. Αρκεί να είναι φίλος με κάποιον που είναι φίλος με κάποιον…
Μια συλλογική ευθύνη που απειλεί να εγκληματοποιήσει όχι μόνο έναν πολιτικό χώρο αλλά οποιαδήποτε σχέση επιλέγουν να πλήξουν για τους δικούς τους λόγους.
Καταδικάζοντας την Ηριάννα, καταδικάζουν το συναισθηματικό δεσμό, τη συμπάθεια, το χαμόγελο, το νοιάξιμο.
Η Ηριάννα δε δέχτηκε να της υποδείξουν ποιους θα συμπαθεί, ποιους θα αγαπάει, με ποιους θα ζήσει». 
Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
...
(ανάρτηση από efsyn.gr)

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ συμπαράστασης στην Ηριάννα Β. Λ. από 37 Βιολόγους, Βιοεπιστήμονες και Ερευνητές


(...ΟΤΑΝ η επιστήμη κατακεραυνώνει και ακυρώνει την Αντιτρομοκρατική, τους μηχανισμούς και τις μεθόδους τη;... -Δ.Τζ.)

"Ως βιολόγοι / βιοεπιστήμονες νιώθουμε την επιστημονική αλλά και ηθική υποχρέωση να τοποθετηθούμε. Η μερική ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων ΔΕΝ θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελές τεκμήριο ενοχής της Ηριάννας Β. Λ. Ζητούμε την αποφυλάκιση και ακολούθως την αθώωση της."... 
   ΕΠΙΣΤΟΛΗ συμπαράστασης στην Ηριάννα Β. Λ. 
από 37 Βιολόγους, Βιοεπιστήμονες και Ερευνητές.
>| "Την 1η Ιουνίου, η Ηριάννα Β. Λ. καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή για συμμετοχή στη ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με μόνο στοιχείο ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA που βρέθηκε σε γεμιστήρα εκτός όπλου, το οποίο μάλιστα δεν έχει συνδεθεί με τη ΣΠΦ.
Ως βιολόγοι / βιοεπιστήμονες νιώθουμε την επιστημονική αλλά και ηθική υποχρέωση να τοποθετηθούμε. Η οικογένεια της Ηριάννας μάς απέστειλε την έκθεση εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης του εγκληματολόγου της Δ/νσης Εγκλ/κών Ερευνών της αστυνομίας καθώς και την έκθεση εργαστηριακής γνωμοδότησης από τον γενετιστή πραγματογνώμονα, Δρ. Φιτσιάλο Γεώργιο (Δρ. Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής, Γενικός Διευθυντής του ιδιωτικού εργαστηρίου DΝΑlogy «Ευρωπαικό Κέντρο Γενετικής και Ταυτοποίησης DNA»), ο οποίος κλήθηκε από τον πληρεξούσιο Δικηγόρο της Ηριάννας Β. Λ. για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων. Στην προσπάθειά μας να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα του πορίσματος διαπιστώσαμε κάποια επιστημονικά σφάλματα στην ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων (δείγμα από γεμιστήρα εκτός όπλου και δείγμα από την Ηριάννα) τα οποία παραθέτουμε για να διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεση της ταυτοποίησης.
- Αναλύθηκαν 15 γενετικοί τόποι των οποίων η εξέταση απαιτείται για την πλήρη ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων. Εκτός των 7 γενετικών δεικτών που εμφάνισαν συμβατότητα, υπάρχουν άλλοι 5 οι οποίοι έχουν επικυρωθεί από διπλή ανάλυση και δεν είναι πλήρως συμβατοί με το γενετικό προφίλ της Ηριάννας Β. Λ. και επιπλέον 3 οι οποίοι δεν έχουν δώσει καθόλου αποτέλεσμα. Η εγκληματολόγος της Δ/νσης Εγκλ/κών Ερευνών της αστυνομίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το δείγμα από το γεμιστήρα εκτός όπλου προέρχεται από την Ηριάννα, βασιζόμενη μόνο στους 7 γενετικούς τόπους.
- Με βάση τα ηλεκτροφερογράμματα τα οποία προσκομίστηκαν από την Αστυνόμο, η εικόνα που παρουσιάζει το γενετικό προφίλ που αντιστοιχεί στο δείγμα που συλλέχθηκε από τον γεμιστήρα εκτός όπλου είναι χαρακτηριστική των υλικών κακής ποιότητας ή χαμηλής ποσότητας DNA.
- Στην ακόλουθη στατιστική ανάλυση δεν συμπεριελήφθη όλο το προφίλ αλλά μόνο όσοι γενετικοί δείκτες ήταν πλήρως συμβατοί με το γενετικό προφίλ της Ηριάννας Β. Λ. ενώ οι υπόλοιποι αγνοήθηκαν καθώς αν είχαν συμπεριληφθεί τότε η κατηγορούμενη θα είχε αποκλειστεί ως δότρια του γενετικού υλικού. Πολύ σημαντικό είναι ότι η συγκεκριμένη στατιστική ανάλυση με βάση τις αρχές δικανικής γενετικής δεν δίνει μοναδικότητα. Συμπερασματικά, το συγκεκριμένο γενετικό προφίλ δεν αποδίδεται σε ένα άτομο.
- Η αξιοπιστία των τεστ DNA δεν είναι σε καμία περίπτωση διασφαλισμένη. Για την κατάληξη σε ένα, πέραν πάσης αμφιβολίας, αξιόπιστο αποτέλεσμα απαιτείται τήρηση αυστηρότατων κανόνων ορθού χειρισμού, που ξεκινάνε από το τρόπο που συλλέχθηκε το δείγμα στον τόπο του εγκλήματος μέχρι την τελική στατιστική ανάλυση. Κατά τον χρόνο διενέργειας των πραγματογνωμοσυνών, το εργαστήριο στο οποίο υλοποιήθηκαν οι αναλύσεις DNA δεν διέθετε διαπίστευση κατά το πρότυπο ΕΛΟΤ ΕΝ ISO 17025:2005, η οποία χορηγείται από το Εθνικό Σύστημα Διαπίστευσης (Ε.ΣΥ.Δ.) και διαπιστεύει την ορθή εργαστηριακή πρακτική.
- Aκόμα και αν τηρούνται όλοι οι κανόνες διασφάλισης αποστειρωμένης και σωστής διαδικασίας που οδηγούν σε εργαστηριακά αλάνθαστα αποτελέσματα, δεν διασφαλίζεται (και σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει) η ορθή ερμηνεία του αποτελέσματος. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις και έρευνες που καταδεικνύουν πόσο εύκολο είναι να μεταφερθεί DNA ενός ατόμου σε άσχετους χώρους και στη συνέχεια να ανιχνευθεί εκεί. Το μερικό γενετικό προφίλ που ανιχνεύθηκε κατά την ανάλυση του δείγματος μπορεί κάλλιστα να προέρχεται από γενετικό υλικό που έχει εναποτεθεί στο πειστήριο μέσω δευτερογενούς ή και τριτογενούς μεταφοράς και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποστηριχθεί η άμεση επαφή του δότη με αυτό.
- Στο πόρισμα της εγκληματολόγου της αστυνομίας φαίνεται να μην τηρούνται τα όρια και οι ορολογίες που έχουν θεσπιστεί και εφαρμόζονται από τη διεθνή επιστημονική εγκληματολογική κοινότητα. Ενδεικτικά αναφέρουμε την άρνηση της Αστυνόμου ότι πρόκειται πράγματι για δείγμα χαμηλής ποιότητας, το οποίο καθίσταται σαφές από το προφίλ των ηλεκτροφερογραμμάτων. Κάθε επιστήμονας έχει χρέος να τηρεί αυστηρούς κανόνες και να κινείται εντός πλαισίων που καθορίζονται από διεθνή πρότυπα. Οποιαδήποτε απόκλιση θα πρέπει να θέτει υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της εργαστηριακής πρακτικής και κατ’ επέκταση την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων.
Σε συμφωνία με το πόρισμα του Δρ Φιτσιάλου (γενετιστή πραγματογνώμονα που κλήθηκε από την οικογένεια της Ηριάννας Β. Λ.), οι παραπάνω παρατηρήσεις σε συνδυασμό με τη μη δυνατή επανεξέταση του δείγματος καθότι χρησιμοποιήθηκε όλο κατά την αρχική και μοναδική εξέταση, μας ωθεί στο εξής συμπέρασμα:
Η μερική ταυτοποίηση των δύο δειγμάτων ΔΕΝ θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελές τεκμήριο ενοχής της Ηριάννας Β. Λ. . Με τη σειρά μας, ως βιολόγοι και ως πολίτες, εν όψει της αίτησης αναστολής (εκδίκαση 17/07/2017) και λόγω της παντελούς απουσίας άλλων επιβαρυντικών στοιχείων ζητούμε την αποφυλάκιση και ακολούθως την αθώωση της Ηριάννας Β. Λ. .
Τα επιστημονικά πορίσματα που αφορούν σε γενετικό υλικό επιδέχονται διαφόρων ερμηνειών ακόμη και όταν προέρχονται από ποιοτικώς και ποσοτικώς αξιόπιστα δείγματα. Οι δικαστικές αποφάσεις κατά συνέπεια δεν μπορούν να βασίζονται μόνο σε αυτά, πόσο μάλλον σε περιπτώσεις όπως της Ηριάννας όπου το δείγμα έδωσε ελλιπέστατα και ανακριβή αποτελέσματα. Η τήρηση αυστηρών κανόνων και η θέσπιση αυστηρών πλαισίων κατά τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα έτσι ώστε να αποφευχθούν ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον. Ο κίνδυνος να παγιωθεί μια τέτοια πρακτική είναι κίνδυνος για το σύνολο της κοινωνίας¨".
- Βασίλης Παπαδόπουλος, υποψήφιος Δρ. Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
- Ελπινίκη Νίνου, υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
- Άρτεμις Μιχαήλ, υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Πατρών
- Δρ. Μαρίνα Πανταζοπούλου, Stockholm University
- Μάντια Καραμπέτσου, M.Sc., υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
- Δρ. Παναγιώτης Γιαννόγκωνας, Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών Ακαδημίας Αθηνών
- Δρ. Νίκος Μαλισσόβας, Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών Ακαδημίας Αθηνών
- Δρ. Ευαγγελία Εμμανουηλίδου, Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών Ακαδημίας Αθηνών
- Δρ. Αλεξία-Βικτώρια Πολυσίδη, Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών Ακαδημίας Αθηνών
- Δρ. Μεθόδιος Ξημεράκης, Harvard University
- Δρ. Νικόλαος Κωνσταντινίδης, New York University
- Δρ. Παναγιώτα Τσουνάπη, School of Medicine, Tottori University, Yonago, Japan
- Δρ. Χαρά Χάρσου, University of Edinburg
- Δρ. Γιώργος Παπαφωτίου, Charité – Universitätsmedizin Berlin
- Δρ. Θέμις Τουμανίδου, University of Catalonia
- Δρ. Πασχαλιά Καπλή, Βιολόγος
- Δρ. Σέβη Φιλιππίδου, Μοριακή Βιολόγος
- Δρ. Καραγεωργη Μαριάνθη, Νευροεπιστημες και Εξέλιξη
- Δρ. Όλγα Παππά, Πανεπιστήμιο Θράκης
- Κωνσταντίνος Αποστολάκης, M.Sc., υποψήφιος Δρ. Τμήματος Μοριακής Βιολογίας, University of Aberdeen
- Δάφνη Αντωνίου, υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
- Γιώργος Μπάρκας, υποψήφιος Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
- Βάσια Συκιώτη, M.Sc., υποψήφια Δρ. Τμήματος Φαρμακευτικής Πανεπιστημίου Πατρών
- Άννα Μέμου, M.Sc., υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιοτεχνολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
- Ιωάννα Αριανόγλου, M.Sc., υποψήφια Δρ. Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
- Ελένη Βασσιλάκη, M.Sc., υποψήφια Δρ. Τμήματος Βιολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
- Θέμις Κοκκίνου, υποψήφια Δρ. Ιατρικής Σχολής, Karolinska Institutet, Stockholm
- Μπάμπης Γαλουζής, υποψήφιος Δρ. Γενετικής
- Μαρίνα Σταματίου, M.Sc. Μοριακής Βιοτεχνολογίας, University of Aberdeen
- Γεωργής Φλωριώτης, M.Sc. Bιοτεχνολογίας
- Ευφροσύνη Δουβίτσα, υποψήφια Δρ. ΠΕ/ΕΑΑ
- Βαγγέλης Μπάρτζος, Μοριακός Βιολόγος
- Γιώργος Ιατρου-Μοριακός Βιολόγος
- Μπέλμπας Χρήστος, M.Sc. Βιοηθικής
- Ιωάννα Μυρονίδη, M.Sc. Molecular Life Sciences
- Ιλιάδου Δανάη-Ιατρός
- Γιώργος Αποστολόπουλος, Βιολόγος

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Αθήνα, Σύνταγμα 18 Μάη 2017 - Διαδήλωση - συγκέντρωση - συναυλία στην ΠΛΑΤΕΙΑ Συντάγματος

ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ: Το κείμενο της πολιτικής μας ταυτότητας


ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ: Το κείμενο της πολιτικής μας ταυτότητας // 


(Το κείμενο της πολιτικής ταυτότητας του Ρουβίκωνα, που θα συζητηθεί στην εκδήλωση που οργανώνουμε στο Κ*ΒΟΞ (πλ. Εξαρχείων, Αραχώβης κ Θεμιστοκλέους) στις 20/5/2017, ώρα 18:00)

              Εισαγωγή
Ο Ρουβίκωνας δοκίμασε να κάνει τα πράγματα ανάποδα. Να ξεκινήσει από τη δράση,από τις άμεσες ανάγκες του κοινωνικού πολέμου και μέσα από αυτό να χτίσει σιγά σιγά μια ολοκληρωμένη πολιτική οντότητα ικανή να αποκτήσει πρωτοβουλία κινήσεων, να δώσει αληθινή ώθηση στον αναρχικό αγώνα, ικανή να μετεξελιχθεί και να ανέβει στάδιο. Να σπάσει επιτέλους την «κατάρα» των αναρχικών ομάδων να περιορίζονται ποσοτικά σε μικρούς αριθμούς μελών και ποιοτικά σε απευθύνσεις προσανατολισμένες σε προκαθορισμένο εύρος θεματικών.

________
Ολόκληρο το κείμενο, εδώ:

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μπακούνιν: «Η εξουσία διαφθείρει τους κάλλιστους»


   ΚΕΙΜΕΝΑ.............

«Η εξουσία διαφθείρει τους κάλλιστους» σε μετάφραση Αιχμή


Ένα έργο του Μιχαήλ Μπακούνιν

Το Κράτος δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτή η κυριαρχία και η εκμετάλλευση νομιμοποιημένη και συστηματοποιημένη. Θα επιχειρήσουμε να τα δείξουμε αυτό εξετάζοντας τις συνέπειες της κυβέρνησης των λαϊκών μαζών από μια μειοψηφία, εξ αρχής ευφυής και όσο αφοσιωμένη θέλετε, σε ένα ιδανικό Κράτος, θεμελιωμένο πάνω σε ένα ελεύθερο συμβόλαιο.
Υποτεθείσθω ότι η κυβέρνηση περιορίζεται μόνον στους κάλλιστους πολίτες. Κατ’ αρχήν αυτοί οι πολίτες είναι προνομιούχοι όχι δικαιωματικά, αλλά ουσιαστικά. Έχουν εκλεγεί από το λαό επειδή είναι οι πιο ευφυείς, έξυπνοι, σοφοί, θαρραλέοι και αφοσιωμένοι. Διαλεγμένοι από τη μάζα των πολιτών, που θεωρούνται ως όλοι ίσοι, δεν διαμορφώνουν ακόμα μια ξεχωριστή τάξη, αλλά μια ομάδα ανθρώπων προνομιούχα μόνον εκ φύσεως και γι’ αυτό το λόγο ξεχωρισμένη προς εκλογή από το λαό. Ο αριθμός τους είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένος, επειδή σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες ο αριθμός των ανθρώπων που είναι προικισμένοι με τόσο αξιοσημείωτες ικανότητες ώστε αυτομάτως να έχουν την ομόφωνη αποδοχή από ένα έθνος, όπως η εμπειρία μας διδάσκει, είναι πολύ μικρός. Ως εκ τούτου, υπό τον κίνδυνο μιας κακής επιλογής, ο λαός θα είναι πάντοτε αναγκασμένος να επιλέξει τους κυβερνήτες του ανάμεσα σε αυτούς.
Εδώ, λοιπόν, η κοινωνία διαιρεμένη σε δύο κατηγορίες, για μην πω ακόμα δύο τάξεις, εκ των οποίων η μία, αποτελούμενη από την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών, υποτάσσεται ελεύθερα στην κυβέρνηση των εκλεγμένων ηγετών της, η άλλη, σχηματισμένη από ένα μικρό αριθμό από προνομοιούχες φύσεις, αναγνωρίστηκε και έγινε δεκτή ως τέτοια από το λαό, και επιφορτίστηκε από αυτόν να τον κυβερνά. Ανάλογα με τη λαϊκή εκλογή, είναι εξ αρχής ξεχωρισμένη από τη μάζα των πολιτών μόνον από τις ιδιαίτερες ικανότητες που προκρίνουν για την επιλογή τους και είναι φυσικά, οι πιο αφοσιωμένοι και χρήσιμοι από όλους. Δεν εκχωρούν ακόμα στους ίδιους κάποιο προνόμιο, κάποιο συγκεκριμένο δικαίωμα, εκτός από αυτό της άσκησης, στο βαθμό που οι άνθρωποι το επιθυμούν, των ειδικών λειτουργιών που τους έχουν ανατεθεί. Κατά τα λοιπά, από τον τρόπο ζωής τους, από τις προϋποθέσεις και τα μέσα διαβίωσή τους, δεν διαφέρουν καθόλου από όλους τους άλλους, έτσι ώστε πλήρης ισότητα εξακολουθεί να κυριαρχεί μεταξύ όλων. Μπορεί αυτή η ισότητα να διατηρηθεί για καιρό; Εμείς ισχυριζόμαστε ότι τίποτα δεν είναι πιο εύκολο να αποδειχθεί.
Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο για την ατομική ηθική του ανθρώπου από τη συνήθεια της διοίκησης. Ο κάλλιστος άνθρωπος, ο πιο έξυπνος, ανιδιοτελής, γενναιόδωρος, καθαρός, πάντοτε και αναπόφευκτα θα κακομάθει σε αυτή τη συναλλαγή. Δύο αισθήματα έμφυτα στην εξουσία ποτέ δεν αποτυγχάνουν να αποφέρουν αυτή την εξαχρείωση· αυτές είναι: η περιφρόνηση για τις μάζες και η υπερεκτίμηση των πλεονεκτημάτων του ενός.
“Οι μάζες” λέει ένας άνθρωπος στον εαυτό του, “αναγνωρίζοντας την ανικανότητά τους να κυβερνούν για λογαριασμό τους, έχουν εκλέξει εμένα ως επικεφαλή τους. Με την εν λόγω πράξη έχουν δηλώσει δημοσίως τη δικιά τους κατωτερότητα και τη δικιά μου ανωτερότητα. Ανάμεσα σε αυτό το πλήθος των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας δύσκολα τίποτε κοινό με τον εαυτό μου, είμαι ο μόνος ικανός να διευθύνω τις δημόσιες υποθέσεις. Ο λαός με έχει ανάγκη· δεν μπορούν να κάνουν δίχως τις υπηρεσίες μου, ενώ, αντιθέτως εγώ, μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου· αυτοί, παρόλα αυτά, πρέπει να με υπακούν για το δικό τους καλό, και υποκρινόμενος πως τους υπακούω, τους κάνω χάρη.
Δεν υπάρχει σε όλο αυτό κάτι που κάνει έναν άνθρωπο να χάσει το μυαλό του και την καρδιά του, και να γίνει τρελός από περηφάνια; Είναι γι’ αυτό το λόγο που η εξουσία και η συνήθεια της διοίκησης που γίνεται ακόμα και για τους πιο έξυπνους και ενάρετους ανθρώπους, πηγή εκτροπών, τόσο διανοητικών όσο και ηθικών.

(1867)

____________